Globetrotters: Namibië
Van het Dwingelerveld naar de Big Five: Ons Endurance-avontuur in Namibië
Sommige mensen gaan naar de psycholoog als ze een (sportieve) dip hebben. Wij? Wij pakten het vliegtuig naar Namibië, want laten we eerlijk zijn: als je moet kiezen tussen een regenbui in Wateren of galopperen tussen de giraffen, is de keuze snel gemaakt.
Hoe het begon: Van hobbels naar hoeven
In 2024 zaten we er even doorheen. De endurance-sport is prachtig, maar we kwamen wat 'hobbels' tegen (en dan hebben we het niet over de molshopen in het parcours). De lol was een beetje weg. Via via hoorden we over een endurance stal in Namibië. Na veel appjes en contactmomenten besloten we de sprong te wagen. Zelfs mijn vliegangst kon me niet tegenhouden. Inmiddels voelt de route Nederland–Namibië als een ritje naar de supermarkt, al is de catering onderweg iets beter en de reistijd net iets langer.
Safari te paard (zonder dierentuinhekjes)
In Namibië leerden we een nieuwe discipline: "Wild-ontwijken voor gevorderden". In het begin is het doodeng als er plotseling een zebra of koedoe voor je neus oversteekt, maar het went bizar snel. Inmiddels kijken we niet meer op van een giraf langs de route. Het is bijna alsof je door de Beekse Bergen rijdt, maar dan zonder de dakkoffers en met een véél sneller vervoersmiddel onder je zadel.
Positiviteit: Het 'Klasse 1 is ook een feestje'-gevoel
Wat ons in Namibië direct opviel, is de sfeer. Of je nu een CEI* rijdt of een ritje van 30 kilometer: bij de finish word je onthaald als een nationale held. Geen afgunst, geen zure gezichten, maar pure sportiviteit. Dat is in de Lage Landen soms wel eens anders. Afgelopen zomer wonnen we met James de 80km in Wateren. Ondanks een lijst vol A-tjes van de dierenartsen, vonden twee toeschouwers (grooms van de mede ruiters) het nodig om te roepen dat hij "serieus kreupel" was. Tja, in Namibië zouden ze je daar direct op aanspreken: "Wees eens sportief, joh!" Daar heerst gelijkwaardigheid. Een goede rit is een goede rit, punt uit. Die cultuur van elkaar iets gunnen, die zouden we het liefst in onze koffer mee terug naar Nederland nemen (naast een paar kilo biltong).
De plannen: Gazelles en Kilometer-vreters
We zijn inmiddels drie wedstrijden en heel wat trainingsuren verder, maar we zijn nog lang niet klaar. Voor 2026 staan nog twee 80km wedstrijden en de eerste CEI* op de agenda en ook voor 2027 zijn de plannen al gesmeed. Samen met mijn man Kees blijven we daar internationaal starten. Beide op de 80km en CEI wedstrijden. In Nederland blijven we zeker ook rijden, maar dan op een iets lager pitje. We genieten nog steeds van de Nederlandse natuur, maar laten we eerlijk zijn: een ontmoeting met een haas of een verdwaalde ree is toch net even minder spannend dan oog in oog staan met een luipaard, giraf of hippo.
Dankwoord
Zonder de hulp van de KNHS (die telkens weer met ons puzzelt op de RP-formulieren) en de fijne adviezen van Jarmilla (bondscoach) hadden we hier nooit gestaan. We hebben het plezier in de sport weer helemaal terug. Onze missie? Die Namibische glimlach en positiviteit meenemen naar de Nederlandse velden, want ook zijn we met prachtige mensen en paarden. Want uiteindelijk zijn we er zelf verantwoordelijk voor dat deze sport leuk blijft. Of er nu een olifant langs de kant staat of een boze buurman met een hond: laten we het vieren!
Marleen van Slooten
