Mijn toppaard A.F. Aljuscha

Naam: Joes (A.F. Aljuscha)

Ras: Arabisch volbloed

Leeftijd: 17

Geslacht:  Merrie

Klasse: 4

Eigenaar: Nanette ter Steege

Hoe ben je aan haar gekomen?

Eigenlijk heeft mijn man (Reint) Joes  op Marktplaats gevonden. Ik had al aardig wat paarden bekeken, maar niet kunnen kiezen. Joes was op dat moment twee jaar oud. Ik liep de bak in waar ze met een aantal andere paarden stond, Joes kwam op me af lopen en begon me helemaal te besnuffelen. Ik kreeg het gevoel dat ze eerder mij uit stond te kiezen dan andersom. Dan is er een klik die van 2 kanten lijkt te zijn en dan ben je verkocht.

Wat is haar geschiedenis?

Joes was dus twee jaar oud toen ze bij ons kwam en ik ben begonnen met grondwerk en heb eigenlijk haar hele opleiding zelf gedaan.

Waarom heb je haar gekocht?

We hebben haar gekocht omdat mijn andere paard een hersentumor had en dat was een aflopende zaak. Ik wist 'ik moet nu een paard kopen, want als mijn ander paard er eenmaal niet meer is, dan begin ik er misschien niet meer aan.' Endurance was toen nog helemaal niet in beeld voor ons. We zijn bij een arabier uitgekomen, omdat dat een soort jeugddroom was, maar we hebben ook bij allerlei andere paarden van verschillende rassen gekeken.

Wat maakt haar uniek?

Ik denk dat Joes in heel veel opzichten uniek is en dat heeft zowel positieve als negatieve kanten. Wat haar vooral een heel fijn endurance paard maakt, is dat ze zelf meedenkt onderweg. Als ik in de training op een bepaalde hartslag train dan kan ze zelf in een wedstrijd op die hartslag lopen; dus als ik tussen de 120 en 130 wil blijven en ik doe dat standaard in mijn training dan loopt ze op een wedstrijd ook tussen de 120 en 130. Ze past zelf haar tempo aan. Als het bijvoorbeeld een helling is naar boven, of naar beneden, dan gaat ze zelf langzamer of harder. De laatste jaren heb ik vooral voor meerdaagse getraind en tijdens de meerdaagse is het tempo wat minder belangrijk. Nu is zij heel goed geworden in zich aanpassen aan de ondergrond. Dus waar het bijvoorbeeld wat gladder wordt,  neemt ze zelf tempo terug. Gaat ze bijvoorbeeld zelf stappen en als ze dan weer op ondergrond komt waarvan zij denkt: ‘dit gaat wel weer ‘, dan galoppeert ze zelf weer aan. Dat is heel fijn, zij kan beter voelen hoe de ondergrond is dan ik kan zien. Dit is ook iets wat ik altijd heb toegestaan, dus zij mag zelf bepalen hoe ze om een plas heen wil lopen of er doorheen en en ook in wat voor tempo. Ik heb haar heel vaak dingen zelf uit laten zoeken hoe moeilijker het wordt hoe meer ik haar de vrijheid geef.

Hoe is ze op stal?

We hebben ze thuis bijna nooit op stal staan. Ze lopen  24/7 buiten. Vroeger vond ze de stal ook verschrikkelijk, dus dat hebben we moeten oefenen. Tegenwoordig loopt ze zelf naar de stal, omdat ze weet dat daar een bak voer staat, dat blijf ik oefenen, zodat ze op wedstrijd of training gewoon op stal kan staan. Ze heeft (zoals ik laatst hoorde) oude-paarden punten verdiend. Zij is de enige die los over het erf mag lopen, eerst een hapje gras en dan de stal in voor het voer.  In de wei lopen ze met z’n vieren. We hebben nu een mooie rustige groep bij elkaar. Joes is altijd de laagste in rang  geweest en is sociaal niet zo handig, maar met dit groepje heeft ze een plekje en is ze voor het eerst van haar leven de baas over iemand anders, een jonge ruin. Volgens mij heeft ze daar zelfvertrouwen van gekregen.

Sinds wanneer en waarom rijd je endurance?

Ik ben samen met Joes begonnen met de Endurance. Dat kwam door Liselore Van Zetten. Liselore was een leerling van mij. Ik gaf gym op het voortgezet onderwijs en zij vertelde dat ze endurance reed en ik dacht hé dat klinkt leuk. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik heb een aantal keer met haar mee getraind en heb haar het hemd van het lijf gevraagd. En nadat ik haar heb gegroomd op een 120 km. dacht ik: ‘ja, dit wil ik ook, maar niet zo ver’.

Toen ben ik met Joes begonnen en het bleek dat ze dat leuk vond en het ook goed deed. Bij elke afstand had ik steeds zoiets van ach.. volgens mij kunnen wij ook nog wel een rondje en zo groei je er in en ga je steeds verder.

Waar en hoe train je?

We trainen vooral thuis op de Veluwe rondom Elspeet wat ik ideaal vind, omdat je eigenlijk alle kanten op kan en qua route heel veel kunt afwisselen. Hier trainen we eigenlijk altijd alleen; aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant ik train op hartslag en dat is toch lastig als je in een groepje rijdt. Hier zijn natuurlijk weinig heuvels, dat los ik op door op een (kleine) helling intervaltraining te doen of door naar de Ardennen te gaan om te trainen voor een weekend.

Wat is je mooiste wedstrijd en waarom?

Lastig om een mooiste wedstrijd te kiezen, want bijna elke wedstrijd is een ervaring op zich, maar als ik er dan toch één moet noemen is de meest bijzondere de Transgermania geweest: drie weken lang door Duitsland van Noord naar Zuid; vanaf de Alpen naar de Noordzee.  Heel bijzonder om drie weken lang alleen maar met je paard bezig te zijn, in zo’n focus dat je  in een soort bubbel leeft, waarbij je helemaal niks meer van de buitenwereld mee krijgt. Het enige wat er toe doet is je paard en het avontuur wat voor je ligt.

Wat was een mindere wedstrijd en waarom?

De mindere wedstrijd is waarschijnlijk onze allereerste, waarbij we niet eens hebben kunnen starten. Op het wedstrijdterrein aangekomen dachten we dat het verstandig was om Joes even veilig op de trailer te laten staan, in te schrijven en haar dan van de trailer af te halen.  Dat bleek een vergissing. Ze is volledig geflipt in de trailer en en heeft de achterstang achter zich weggeslagen. Ze had haar achterbenen behoorlijk open liggen. Gelukkig zijn er dan dierenartsen aanwezig die haar konden behandelen en we hadden heel veel mazzel dat er geen pezen ofzo geraakt zijn. Daar sta je dan met je paard  kapot op je eerste wedstrijd en je vraagt je af: ‘is dit het risico wel waard?’

Op dat moment pakte iemand me bij m’n schouders (ik weet altijd nog niet wie het was, maar zij zei: ‘Je moet niet opgeven, gewoon doorgaan’. Die woorden heb ik in de maanden, maar zelfs jaren nog daarna vaak in mijn hoofd herhaald. In eerste instantie toen Joes haar angst voor de trailer moesten overwinnen, maar ook later toen we met andere problemen/uitdagingen te maken hadden.

Wat zijn je doelen voor 2026?

Dit jaar wil ik met Joes weer een vijfdaagse wedstrijd in Duitsland rijden. Daarna laten we de meerdaagse even voor wat het is en wil ik een klasse 4 in Montferland rijden.

Heb je een advies voor enduranceruiters?

GEEF NIET OP! Blijf kijken en luisteren naar je paard, blijf zoeken naar oplossingen en geef niet op!

Wat is een absolute ‘musthave”

Er zijn er meerdere, maar als ik moet kiezen dan zeg ik de hartslag meter. Zowel in de training als op wedstrijden.

Je krijgt zoveel meer inzicht in hoe groot de invloed is van verschillende omstandigheden op je paard (ondergrond, hellingshoek, temperatuur). Een mooi constant tempo rijden in afwisselend gebied, geeft op hartslag vaak helemaal niet zo’n mooi constant beeld.